بر طبق ماده 24 قانون کار:

درصورت خاتمه قرارداد كار، كار معین یامدت موقت، كارفرما مكلف است به كارگری كه مطابق قرارداد، یكسال یا بیشتر، به كار اشتغال داشته است برای هر سال سابقه، اعم از متوالی یا متناوب براساس آخرین حقوق مبلغی معادل یكماه حقوق به عنوان مزایای پایان كار به وی پرداخت نماید.

 همچنین ماده 32 قانون کار:

اگر خاتمه قرارداد كار در نتیجه، كاهش توانائیهای جسمی وفكری ناشی از كار كارگر باشد(بنا به تشخیص كمیسیون پزشكی سازمان بهداشت و درمان منطقه با معرفی شورای اسلامی كار ویا نمایندگان قانونی كارگر) كارفرما مكلف است به نسبت هرسال سابقه خدمت، معادل دوماه آخرین حقوق به وی پرداخت نماید.

منظور از حقوق در 2 ماده فوق یا مبنای محاسبه حق سنوات،در کارگاه هائی که طرح طبقه بندی مشاغل دارند مزد گروه و پایه(مزد مبنا) و در واحدهائی که فاقد طرح می‌باشند مزد ثابت (مجموع مزد شغل و مزایای ثابت پرداختی به تبع شغل) خواهد بود.

مبنای محاسبه ذخیره سنوات طبق قانون، حداقل ممكن سالی یك ماه بر اساس آخرین حكم حقوقی فرد كه آیتم های آن شامل تمامی موارد حكم  بجز خواربار، مسكن، اولاد و بن و پاداش تولید و سود تولید و نظایر این می باشد. چنانچه كارگر پس از دریافت این سنوات باهمین كارفرما ادامه فعالیت(قرارداد)بدهد این مبلغ مشمول مالیاتمی گردد، كه معمولا برای راحتی كار 10% در نظر گرفته می شود هر چند مورد ایراد است. مبلغ فوق مشمول كسورات بیمه ومالیات نیست.